sábado, 2 de julio de 2011

Maratón de Lectura 2011







Miguel de Cervantes

DIÁLOGO ENTRE BABIECA Y ROCINANTE

Soneto

B. ¿Cómo estáis, Rocinante, tan delgado?

R. Porque nunca se come, y se trabaja.

B. Pues, ¿qué es de la cebada y de la paja?

R. No me deja mi amo ni un bocado.

B. Andá, señor, que estáis muy mal criado,

pues vuestra lengua de asno al amo ultraja.

R. Asno se es de la cuna a la mortaja.

¿Queréislo ver? Miradlo enamorado.

B. ¿Es necedad amar?

R. No es gran prudencia.

B. Metafísico estáis.

R. Es que no como.

B. Quejaos del escudero.

R. No es bastante. ¿Cómo me he de quejar en mi dolencia,

si el amo y escudero o mayordomo

son tan rocines como Rocinante?














Félix Lope de Vega:

Soneto a Luis de Góngora

Yo te untaré mis obras con tocino

porque no me las muerdas, Gongorilla,

perro de los ingenios de Castilla,

docto en pullas, cual mozo de camino;


apenas hombre, sacerdote indino,

que aprendiste sin cristus la cartilla;

chocarrero de Córdoba y Sevilla,

y en la Corte bufón a lo divino.


¿Por qué censuras tú la lengua griega
siendo sólo rabí de la judía,
cosa que tu nariz aun no lo niega?

No escribas versos más, por vida mía;
aunque aquesto de escribas se te pega,
por tener de sayón la rebeldía.


Letras Galegas 2011: Lois Pereiro

  • Lois Pereiro: "Poemas para unha loia", seguido de "modesta poposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia". Espiral Maior-Poesía; 1997, A Coruña.
  • Lois Pereiro: "Conversa ultramarina". Edicións Positivas; 2010, Santiago de Compostela.
  • Biblioteca Galega-Letras Galegas: "Lois Pereiro en 17 voces", A Voz de Galicia; A Coruña, 2011.

jueves, 30 de junio de 2011

Efectos sonoros

Aí van dúas onomatopeias aportadas polos alumnos.
Ámbalas dúas imitan o "canto" da galiña despois de poñer un ovo.

-Sempre poropopoñendo nesta casa,
parapapater que andar descalza!
- Tes razón, tes razón!, responden as outras.
(Informante: M.O.M.)

- Tanto poñer, tanto poñer e ando descalza (bis);
- Por poñer poñer, por poñer, por poñer poñer, responden as outras.
(Informante: E.G.C.)

domingo, 2 de enero de 2011

Homenaxe a Pablo Neruda

"Yo, el malacólogo", fragmento das memorias de Pablo Neruda "Confieso que he vivido".

"En México me fui por las playas, me sumergí en las aguas transparentes y cálidas, y recogí maravillosas conchas marinas. Luego en Cuba y en otros sitios, así como por intercambio y compra, regalo y robo (no hay coleccionista honrado) mi tesoro marino se fue acrecentando hasta llenar habitaciones y habitaciones de mi casa.

"Tuve las especies más raras de los mares de China y Filipinas, del Japón y del Báltico; caracoles antárticos y polymitas cubanas; o caracoles pintores vestidos de rojo y azafrán, azul y morado, como bailarinas del Caribe. A decir verdad las pocas especies que me faltaron fue un caracol de tierra del Mato Grosso brasileño, que vi una vez y no pude comprar, ni viajar a la selva para recogerlo. Era totalmente verde, con una belleza de esmeralda joven.

"Exageré este caracolismo hasta visitar mares remotos. Mis amigos también comenzaron a buscar conchas marinas, a encaracolarse.

"En cuanto a los que me pertenecían, cuando ya pasaron de quince mil, empezaron a ocupar todas las estanterías y a caerse de las mesas y de las sillas. Los libros de caracología o malacología, como se les llame, llenaron mi biblioteca. Un día lo a garré todo y en inmensos cajones los llevé a la universidad de Chile, haciendo así mi primera donación al Alma Mater. Ya era una colección famosa. Como buena institución sudamericana, mi universidad los recibió con loores y discursos y los sepultó en un sótano. Nunca más se han visto.

(Formaba parte da selección de textos de Neruda lidos en 2004 para conmemorar o centenario do seu nacemento).