Mostrando entradas con la etiqueta cocotoloxía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cocotoloxía. Mostrar todas las entradas

sábado, 31 de diciembre de 2011

Aniversario

31 de decembro:
75 aniversario do pasamento de Miguel de Unamuno







Tanto o lazo coma os peixes fanse cos mesmos plegues da pajarita



miércoles, 6 de julio de 2011

Maratón de Lectura 2011 (9)


A nosa particular homenaxe a Miguel de Unamuno:

Xa que Unamuno era un dos autores propostos pola Fundación Eugenio Granell para esta Maratón e que celebramos este ano o 75 aniversario do seu pasamento en Salamanca (31 de decembro de 1936), os alumnos do Obradoiro de estimulación cognitiva realizaron unha serie de figuriñas de cocotoloxía (origami) para repartir ós participantes na Maratón.
Tódalas figuras foron realizadas con papel de desfeita, procedente na súa meirande parte de revistas, carteis e folletos publicitarios.



Unha pajarita "xigante" realizada cun papel de 100x100cm, na que figuraban os nomes dos sete autores elexidos para esta ocasión e sobre a que estamparon as súas firmas algúns dos lectores participantes, quedou de recordo desta xornada.
Non sei se foi unha casualidade esa coincidencia, pero a relación entre a pajarita e o número sete foi ampliamente explicada por Unamuno no seu "Apuntes para un tratado de cocotoloxía".







domingo, 2 de enero de 2011

Homenaxe a Pablo Neruda

"Yo, el malacólogo", fragmento das memorias de Pablo Neruda "Confieso que he vivido".

"En México me fui por las playas, me sumergí en las aguas transparentes y cálidas, y recogí maravillosas conchas marinas. Luego en Cuba y en otros sitios, así como por intercambio y compra, regalo y robo (no hay coleccionista honrado) mi tesoro marino se fue acrecentando hasta llenar habitaciones y habitaciones de mi casa.

"Tuve las especies más raras de los mares de China y Filipinas, del Japón y del Báltico; caracoles antárticos y polymitas cubanas; o caracoles pintores vestidos de rojo y azafrán, azul y morado, como bailarinas del Caribe. A decir verdad las pocas especies que me faltaron fue un caracol de tierra del Mato Grosso brasileño, que vi una vez y no pude comprar, ni viajar a la selva para recogerlo. Era totalmente verde, con una belleza de esmeralda joven.

"Exageré este caracolismo hasta visitar mares remotos. Mis amigos también comenzaron a buscar conchas marinas, a encaracolarse.

"En cuanto a los que me pertenecían, cuando ya pasaron de quince mil, empezaron a ocupar todas las estanterías y a caerse de las mesas y de las sillas. Los libros de caracología o malacología, como se les llame, llenaron mi biblioteca. Un día lo a garré todo y en inmensos cajones los llevé a la universidad de Chile, haciendo así mi primera donación al Alma Mater. Ya era una colección famosa. Como buena institución sudamericana, mi universidad los recibió con loores y discursos y los sepultó en un sótano. Nunca más se han visto.

(Formaba parte da selección de textos de Neruda lidos en 2004 para conmemorar o centenario do seu nacemento).