Mostrando entradas con la etiqueta centenario. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta centenario. Mostrar todas las entradas

lunes, 11 de julio de 2011

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro (2)


Cantiga nova que se chama riveira

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quen poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.Quen poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!Quen poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!


SOEDADES DA MIÑA BRANCA SEÑOR

Escóitasme así, miña señor amada,

cando do peito meu o trobo arde,
ou atrás de tí a sombra do meu soño
loucamente á túa apreixa e bica?

Ouh doce o peso do teu corpo no meu maxín deitado!

Neste río do meu vagar sin fin,

¿que incendiado navío non navegas na noite?

¿Por que este corazón tanta frol mucha?

¿por que non é mortal de tanto lume a cinza?

¿por que inda son eu de tanta verba a boca?


Miña branca señor, corpo delgado:
este bosque é do tempo da máis recente lúa,
i ese malvís que tanto aér enfrauta
cada día que amence renasce e asubía.

pra brincar fora desta lingua de lume?

Amante, no meu vaso aínda canta a sede.
Esa lúa nevada, amor, que do teu corpo
medra coa noite sober das cumes dos meus ollos!

Deixa que rose, ao arrimo das cerdeiras,
nas illas dos teus ollos, ai,
Adormece ao meu carón, namentras quebra o día
baixo un teito de alaudas, tímidas cantadoras,
e pouco a pouco amósase ao meu rostro!

¿Fai falla, quezáis, un cabalo roxo
ou unha aza mortal e fría

pra brincar fora desta lingua de lume?

domingo, 2 de enero de 2011

Homenaxe a Pablo Neruda

"Yo, el malacólogo", fragmento das memorias de Pablo Neruda "Confieso que he vivido".

"En México me fui por las playas, me sumergí en las aguas transparentes y cálidas, y recogí maravillosas conchas marinas. Luego en Cuba y en otros sitios, así como por intercambio y compra, regalo y robo (no hay coleccionista honrado) mi tesoro marino se fue acrecentando hasta llenar habitaciones y habitaciones de mi casa.

"Tuve las especies más raras de los mares de China y Filipinas, del Japón y del Báltico; caracoles antárticos y polymitas cubanas; o caracoles pintores vestidos de rojo y azafrán, azul y morado, como bailarinas del Caribe. A decir verdad las pocas especies que me faltaron fue un caracol de tierra del Mato Grosso brasileño, que vi una vez y no pude comprar, ni viajar a la selva para recogerlo. Era totalmente verde, con una belleza de esmeralda joven.

"Exageré este caracolismo hasta visitar mares remotos. Mis amigos también comenzaron a buscar conchas marinas, a encaracolarse.

"En cuanto a los que me pertenecían, cuando ya pasaron de quince mil, empezaron a ocupar todas las estanterías y a caerse de las mesas y de las sillas. Los libros de caracología o malacología, como se les llame, llenaron mi biblioteca. Un día lo a garré todo y en inmensos cajones los llevé a la universidad de Chile, haciendo así mi primera donación al Alma Mater. Ya era una colección famosa. Como buena institución sudamericana, mi universidad los recibió con loores y discursos y los sepultó en un sótano. Nunca más se han visto.

(Formaba parte da selección de textos de Neruda lidos en 2004 para conmemorar o centenario do seu nacemento).

viernes, 26 de noviembre de 2010

Centenario do nacemento de Miguel Hernández (6)

Recital na Fundación-Museo Eugenio Granell, en Santiago de Compostela

domingo, 21 de noviembre de 2010

Centenario do nacemento de Miguel Hernández (5)


Centenario do nacemento de Miguel Hernández (4)



Centenario do nacemento de Miguel Hernández (3)





Centenario do nacemento de Miguel Hernández (2)

Un certo sentimento de empatía co poeta deixouse sentir ó longo de todo o proceso de preparación do recital e non faltaron os momentos de emoción como se evidenciou finalmente na actuación cara ó público.

sábado, 20 de noviembre de 2010

Centenario do nacemento de Miguel Hernández

Cartel anunciando o recital, realizado pola Fundación-Museo Eugenio Granell

A idea de preparar un recital adicado a Miguel Hernández xurdíu por mor da celebración do Centenario do seu nacemento. As compoñentes do Grupo de Teatro coñecían algúns dos seus poemas, sobre todo por medio das cancións de Joan Manuel Serrat e tamén de Jarcha ("Vientos del pueblo"); algunhas trouxeron elas mesmas libros ou fotocopias para, despois dunha primeira lectura, facer a selección definitiva.
Ó longo do ano estiveron moi atentas a tódalas noticias ou programas de radio ou TV que fixeran referencia ó poeta, noticias que logo comentaban nos ensaios, de xeito que ían relacionando o contido dos poemas coas vivencias do autor. Nalgúns casos esta relación foi determiñante para a interpretación; noutros prevaleceu o método introspectivo.