Da miña bitácora

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro (5)

A dona que eu amo e teño por señor

A dona que eu amo e teño por señor

amostrádema, Deus, se vos én pracer for,

senón, dádema morte.

A que teño eu por lume destes ollos meus

e por que choran sempre, amostrádema, Deus,

senón, dádema morte.

Esa que Vos fecestes mellor parecer

de quantas sei, ¡ai Deus!, fácedema veer,

senón, dádema morte.

¡Ai, Deus!, que ma fecestes máis ca min amar,

¡Ai, Deus!, mosrtrádema ú posa con ela falar,

senón, dádema morte.

Cantiga número VI de amor cortés. 
O cabaleiro da pruma na gorra 
meu amigo é.
O cabaleiro do verde tabardo
meu amigo é.
Ogallá que na guerra non morra, 
meu amigo é.
Non de frecha, de asta nin dardo,
meu amigo é. 

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro (4)

A dama que ía no branco cabalo

A dama que ía no branco cabalo

levaba un pano de seda bordado,

Na verde fror

as letras van de amor!

O cabaleiro do cabalo negro

levaba unha fita colléndolle o pelo.

Na verde fror

as letras van de amor!

No medio do río cambiaron as vistas,

el para o pano e ela pra fita.

Na verde fror

as letras van de amor!

As vistas lles viron no río cambiar

e o pano e a fita por se namorar.

Na verde fror

as letras van de amor:

Con amor vivirás!

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro (3)

Con auga de sede vella

Con auga de sede vella
namorar eu namoreina,
meu amigo!

Con unha herba lixeira
namorar eu namoreina,
meu amigo!

Namorar eu namoreina
con unha cantiga leda
meu amigo!

Namorar eu namoreina
con áer da primaveira,
meu amigo!

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro (2)

Cantiga nova que se chama riveira

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quen poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.Quen poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!Quen poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

SOEDADES DA MIÑA BRANCA SEÑOR

Escóitasme así, miña señor amada,

cando do peito meu o trobo arde,
ou atrás de tí a sombra do meu soño
loucamente á túa apreixa e bica?

Ouh doce o peso do teu corpo no meu maxín deitado!

Neste río do meu vagar sin fin,

¿que incendiado navío non navegas na noite?

¿Por que este corazón tanta frol mucha?

¿por que non é mortal de tanto lume a cinza?

¿por que inda son eu de tanta verba a boca?

Miña branca señor, corpo delgado:
este bosque é do tempo da máis recente lúa,
i ese malvís que tanto aér enfrauta
cada día que amence renasce e asubía.

pra brincar fora desta lingua de lume?

Amante, no meu vaso aínda canta a sede.
Esa lúa nevada, amor, que do teu corpo
medra coa noite sober das cumes dos meus ollos!

Deixa que rose, ao arrimo das cerdeiras,
nas illas dos teus ollos, ai,
Adormece ao meu carón, namentras quebra o día
baixo un teito de alaudas, tímidas cantadoras,
e pouco a pouco amósase ao meu rostro!

¿Fai falla, quezáis, un cabalo roxo
ou unha aza mortal e fría

pra brincar fora desta lingua de lume?

Da miña bitácora

Homenaxe a Álvaro Cunqueiro

HOMENAXE A ÁLVARO CUNQUEIRO

Sede da Fundación Eugenio Granell, 28 de Xuño de 2011

Programa

I.- A poesía neotrovadoresca:

1. Cantiga nova que se chama riveira

2. Soedades da miña branca señor

3. Con auga de sede vella

4. A dama que ía…

5. A dona que eu amo…

6. O cabaleiro da pruma na gorra

7. Outono cedo de gaitas

8. Agora trovo…

9. Amor de auga lixeira

10. Quechemarín

11. Si miña señora…

Varias:

12. Alma…

13. Noivado IV

14. Rondeau…

As Illas:

15. Acolá están as illas…

16. Hai unha illa loubada

17. Illa

A Prosa:

18. Pontes do Meirado

19. Guerreiro de Noste

20. Na cociña colgan…

21. De tesouros novos vellos…

22. Conferencia “a historia da cultura galega”

Teatro:

23. “A noite vai coma un río”